Tuesday, July 19, 2016

मेरो स्कुल जिप्स

बिरताको चिनो गौरवपूर्ण गाँठा
लाहुरे दाजुहरु सिर्जनशिल दाँचा
स्वदेशको माया गर्ने सच्चा सपुतहरु
सजेको चाहने नेपालको पखेरु ।

ज्यानको बाजी थाप्ने सिपाही भए नि
जन्मभुमिको शान राख्ने छौ स्वाभिमानी
पसिना बगाइकन कष्टमा दिन कटाएर
ज्योति छर्न चाहेछौ शैक्षिक किरण फिजाएर ।

जिप्सरुपी सुर्यको भएकोछ उदय
नफस्टाएको देशमा शिक्षाको बिजय
समाजको बिकृति पुरै हटाउनलाई
लाग्दैछ जिप्स देशको नाम उकास्नलाई ।

सयौ युवाको पाखुरी लगाइएको छ यहाँ
धेरै उन्नत बिउ पनि छरिएको छ यहाँ
भावी सन्तान यसैका सक्षम होलान कि
लाहुरेका सन्देश बुझी प्रगती गर्लान कि ।

चोखो र निश्छल भाव यसैमा समेटिएकोछ
अनुशासनको सिमा कोरी ज्ञानपुन्ज बनाइएकोछ
मिलिजुली पढि लेखी योग्यता लिदैछन 
प्रकाश छावस गाउँ शहर जिप्सलाई हेर्दैछन ।  

उद्देश्य बिना हतारिने शैक्षिक भिडमा
गन्तव्य लिइ बदेकोछ नयाँ शैलिमा
कामना छ जिप्सलाई आफ्नो लक्ष्य चुम्नु  
लर्बराए नि कैले काही अगाडि नै बद्नु ।

२८ पौष, २०५९

रब्बे, घोराही दाङ   

छोरीकी चिठ्ठी

गर्भ दिने बाबालाई लेख्दैछिन चिठ्ठी
कविले स्वर्ग कल्पना गरे झै उनले पनि
बाजे र बज्यैको अनुहार सक्षी राखी
दुई मुहार एक बनाउदै यस्तै होलान भनी ।

काखमै नखेलेको छोरीको चिठ्ठी पद्दा
हाँस्छन वा आसुँ झार्छन होला
छोरीको अक्षरमा स्वदेशी भाव देख्दा
प्रदेशमा कसो गरी पद्छन होला ।

चिन्नेलाई नेपाल देश सबथोक हो
नचिन्नेलाई गौतम बुद्ध बुद्ढु हो  
कुशल बुवालाई त्यो चिठ्ठी भार हो  
अशल नागरिकलाई मुटु जलाउने खर हो ।

कसले बुझ्छ उनले के बाध्यता देखाउदैछिन
कसलाई थाहा उनले के सन्देश पठाउदैछिन
चिठ्ठी लेख्न नसकी नजानी पनि कोर्दैछिन  
के के लेखिन खै चार पाना त भराइ नै सकिन ।

लाहुरेको कथा र ब्यथा सुन्दा सुन्दै
मानिन्छिन उनी त पूर्ण अनुभवी झै
झस्किन्छिन रातमा लडाईंको कुरा सम्झिदै
लाग्दो हो आँफैले घोर युद्द लगिरहे झै । 

मायाको टुक्रा बिदेशमै हराउछ कि सोंची
निदाएको बेला टिपें एक अंश मैले पनि
*'तराइमाको महिदानमा' हत्तार नदेखाउनु ड्याडी
भेट्न मन लायकोछ तपाईं आउनुहुन्छ कहिले?

*लडाइको मैदानमा
१८ पौष, २०५७

घोराही, दाङ

अनुरोध! प्यारी शान्तिलाई

सयौको माझमा पनि बिरानोमा एक्लो छु म
हाँसी रहे झै गरे पनि आसुँ लुकाइ रुदैछु आज
हर्षित पार्न मनलाई भौतारिदैछु उनकै लागि
पर्खि पर्खि बसेकोछु फर्क मेरी शान्ती!

कोइ जादुगरले लायो कि मोहनी तिमीलाई
निष्ठुरी बनिकन छाडेर हिड्यौ मलाई
नदेखाउन अरुलाइ चाहेको जस्तो नानाभाँटी
रातदिन बिलापमा छु फर्की आउ है शान्ती ।  

पश्चिम पुगें लुम्बिनी भेटेन कोइ पनि
मध्य भ्याएँ स्वयम्भु र पशुपती घुमी
जहाँ धाएँ मनमा तिम्रै अभाव कान्ती
पूर्व लागें तिमीलाई पाउने आशमा शान्ती ।    

धेरै थिए साट्नु पर्ने कुराहरु जीवनका
सत्य थिए वाचाहरु झुटा होइनन यौवनका
सोध्न गएँ भ्रिकुटीलाई भेटिइन जानकी नि
सवै भन्छन मेरो लागि तिमी नै हौ रे शान्ती । 

बोलाए नि अरुले तिम्रो नाम चिच्याइ चिच्याइ
अङाल्न आतुर छु पिरतीको मान्द्रो बिछ्याइ
मौनतामा भित्र भित्रै तिम्रै याद झलझली
फूलमाला उन्न थाल्छु आउ है मेरी शान्ती ।

चाडै आउ है मेरो आँखाको ज्योति बनी
हुने छ संसार हराभरा नत्र खरानी
टद्पिदैछु एक्लै एक्लै तिम्रै नाम जपी
चौतारीमा कुर्दै हुन्छु आउ है प्यारी शान्ती
मेरी मनकी प्यारी शान्ती ।

११ भाद्र २०६१
थसिखेल, ललितपुर   




Tuesday, February 3, 2015

चिंहानको खोजी

स्वप्नदोष हो कि
कल्पदोष मेरो
वा दृष्टिदोष हो  
जीवन पाउन कठिन 
जिउन झन कठिन ।  

एउटा सत्य नि दाइ  
म मरेको दिन 
दिदीले चुल्होचौको छाड्नुहुनेछ 
वहिनीले एकदिन 
पानी भर्न धारामा जानुपर्नेछैन 
कान्छाले पनि एकदिन 
स्कुल विदा पाउनेछन 
तर, मलाई भन्नुस त दाइ   
मेरो मृत्‍युपछी   
मेरो लागि कुन ठाउँ खाँली छ ?  
मेरो लाश राख्नलाई  
धरतीको कुन भाग खाँली छ ? 
अर्थात 
हामीलाई फाल्न, गाड्न वा जलाउन 
हाम्रो सुरुक्षित जमिन कहाँनिर छ ? 
भन्नुस त मेरो दाइ  
पृथ्वी हाम्रो साझा स्थल होइन र ?       

मर्नु त छदैछ अबश्य 
तर पनि वाँचुन्जेल किन  
यि सत्यहरु सत्य हुँदैनन !?

जिउदो छदै चिंहान खोज्नु पर्ने
खोजेर पनि नभेटिने  
हाम्रो भुई कसले चोर्यो दाइ ?   
हाम्रो भुई खै कहाँ छ दाइ ? 

२०७१/०९/२१ 
घोराही, दाङ 

मेरी आमा उकाली चढिरहेछिन

म ऐलेको छोरो
प्यारो कुमारीत्वसँग साटिएको
एउटा भ्रुण हुँ ।

उस्तै प्रिय हुदो हो  
मेरी आमालाई’नि अरुलाई झै
आफ्नो अस्मिता । 

अर्पण-हरण कति विपरित है!

राजीखुशीको समर्पणमा 
गर्भभित्र सिर्जाइएको त्यो
खुशीको भ्रुण
सपनाको भ्रुण
जीवनको भ्रुण ।

‘भ्रुण’ अब ‘म’ भैसकेको छ 
ति जम्मै 'म' भैसकेका छन  
सवै-सवै अब 'मेरा' भैसकेका छन । 

अचेल मेरी आमा,  
मलाई नै आफ्नो खुशी सोच्छिन
मलाई नै आफ्नो सपना ठान्छिन  
मलाई नै आफ्नो जीवन भन्छिन
मलाई नै आफ्नो आत्मा मान्छिन ।
     
एउटा खुशीसँग अर्को खुशी खोज्छिन
एउटा सपनासँग अर्को सपना देख्छिन
एउटा जीवनसँग अर्को जीवन रोज्छिन
एउटा आत्मासँग अर्को आत्मा जोड्छिन ।

मैले हिंड्ने बाटोलाई सम्याउदै
मेले देख्ने सपनालाई अंगाल्दै
मैले रोज्ने जीवनलाई अन्माउदै
मेरो सफलटा देख्ने आशामा
दिनमा पनि सपना बुन्छिन
रातमा पनि जाक्तै बस्छिन 
सपनाकै यान वनाइ
मलाई काखमा च्यापेर शयर गर्छिन
मलाई अग्लो चुचुरो देखाउदै माथि-माथि   
झन-झन शिखरतिर लम्किरहेछिन      
मेरी आमा, 
मेरी बुदी आमा उकाली चढिरहेछिन ।  
२०७१/०९/०३ 

घोराही, दाङ   

कफी र मङ्सिर

मङ्सिर त पोहोर साल पनि आएकै हो 
परार साल त झन चिसो मङ्सिर भोगेको हो  
तर न्यानो गरी आएकोछ यसपालिको मङ्सिर 
सङ-सङै लिएर एक जोडा मान्छेहरु    
अनि, अगाडि एक जोर कफी कपहरु ।    

वरीपरी सारा बहार छाएकोछ  
कफीहरु बयेली खेलिरहेछन  
उनी मन्द-मन्द मुस्कुराइरहेछिन 
प्रफुल्ल मुद्रामा शिर झुकाएर        
म अनायस कफीको चुस्कीहरु लिइरहेछु ।  

पानी, ताप र कफीको मिश्रण सरी      
सपनीमा थोरै बिपना सजाउदै 
बिपनीमा केही सपना मिसाउदै 
मधुरो धुनमा जूनलाई साक्षी राखेर   
जीवनभरको तरंग भर्नलाई    
एक सिप आशाको 
एक सिप खुशीको 
अर्को सिप विश्वाशको ………
अर्को उत्साहको गर्दै     
पुरै कप रित्तै पारीदिएँ । 

तातो कफीको उमंग र स्पर्श        
जिउभरी ल्याएको नौलो अनुभुति    
स्तनपानपछी हाँस्ने शिशु ओठहरु झै  
बेस्सरी बुर्कुसी मारिरहे भित्रभित्रै ।   

लुलायो कि झै भो ह्रिदय तब                
मङ्सिर तुषारोको महिना हो - भन्ने नै भुलेछु 
जिउ नै भिजाउने सीत पर्छ - भन्ने नै बिर्सेंछु ।  

क्षणभरमै अहा!     
पुरानै चिसो मङ्सिरले अँगालो हाल्यो  
कठ्याङ्रिएर मन लकलक काप्यो  
मेरो प्रिय मंसिर! 
म पनि उसैगरी पो रित्तिएछु  
जसरी रित्तिएका थिए हाम्रै सामु  
भरिएका एक जोर कफीका कपहरु ।  

मेरो प्यारो मङ्सिर!  
यि रित्ता कपहरु त छिन-छिनमै भरिनेछन 
तर कठै!  
मेरो यो रित्तो मन फेरी कहिले भरिएला!  
उस्तै गरी यो जिन्दगी कसरी भरिएला!?  
०१ मङ्सिर,
२०७० तुल्सिपुर, दाङ 

Sunday, March 16, 2014

होलीको पर्खाइमा

यसपाली नि फागुमा  
होली त खेल्छ्यौ नै होला ।   

उदास त्यो मुहारभरी
रङ नै रङले पोतिएला नै
पुरुषत्वको आडम्बरमा सदा झै  
रङ्याइन्छन् नै होला - पुरै अङहरु ।

सत्य जितेको खुशीयालीमा  
एउटा उत्सव मनाउन आतुर तिमी     
आजैदेखी पुन: जिन्दगीमा  
अरु निराशाहरु थप्न वाध्य छ्यौ । 

रङले पनि मुक्त गर्न नसकेका हाँसोहरु
खै! ति कहिले खुल्ने होलान!?
जिउमा अनेक रङहरु पोत्दा-पोत्दै  
छताछुल्ल पोख्न विवश छ्यौ 
तिम्रै खुशीहरु ।

जीवन भर्ने - रङ
जीवन बोल्ने - रङ
अब के तिम्रो जिन्दगी पनि उस्तै रङिन होला त!?

मैले बल्ल त्यो एक दिन  
हातमा एक मुठ्ठी रङ लिएर हाजिर हुनेछु
र, घस्नेछु तिम्रो मुहारभरी ।

पोहोर साल झै यसपाली नि
फिक्का होली त खेल्छ्यौ नै होला ।
2070/12/02 

Monday, September 30, 2013

दुई दिनको अबधीमा करीब १७०० बिरामीको सेवा गर्ने मौका पायौं

२०४२ साल माघ २६ गत्ते जंकोट-४, रोल्पामा जन्मनुभएका चन्द्र बहादुर घर्ती मगर पेशाले स्वास्थ्यकर्मी हुनुहुन्छ । समाजसेवाको लागि कुनै पनि मुल्य चुकाएर लाग्नुपर्ने भावना बोक्नुभएका उहाँले भर्खरै रोल्पाको माडीचौरमा स्वर्गिय बुवा मैसर घर्ती मगरको स्‍मृतिमा जिल्ला स्तरको स्वास्थ्य शिबिरको आयोजना गर्नुभयो । समाजसेवा भनेपछी भुतुक्कै हुने चन्द्र घर्ती मगरसँग नबिन लोचन मगरले गरेको कुराकानीको सारसंक्षेप..

१) भर्खरै रोल्पाको माडीचौरमा जिल्ला स्तरको निःशुल्क दुइदिने स्वास्थ्य शिविर सम्पन्न गर्नुभयो, समग्रमा कस्तो रह्यो ?
- सर्ब प्रथम त मैले एमबिबिएसको आफ्नो अध्ययन पुरा गरिसकेको दुई बर्षभित्रमा आफ्नै जन्मथलोमा एउटा स्वास्थ्य शिबिर राख्छु भनेर पहिले नै डायरीमा लेखेको थिएँ । त्यसैले अहिले आफ्नो गाउँ ठाउँको लागि बर्षौ अघी बनाएको एउटा योजना पुरा गर्न पाउदा अती नै खुशी छु । हामीले दुई दिनको अबधिमा करीब १७०० बिरामीहरुको सेवा गर्ने मौका पायौ जुन अनुमान गरेको भन्दा बदी नै थियो । मैले जंकोट, कोटगाउँ, ह्वामा र कोर्चावाङ गाबिससम्मको बिरामी आउँलान भन्ने सोचेको थिएँ तर यहाँ आउँदा भावाङ, गैरिगाउँ कुरेली, मिरुल, धबाङ र लिवाङ गाबिसका बिरामी पनि जचाउन आइपुग्नुभयो । ६ जना डाक्टर, ३ जना स्टाफ नर्स, २ जना ल्याब टेक्निसियन, २ जना ल्याब असिस्टेन्ट, २ जना फार्मसिस्ट लगायत स्वास्थ्य चौकी जंकोटका ३  जना र स्थानीय २ जना स्वास्थ्यकर्मीको टोली उपचार छिटो र छरितो बनाउन लागिपरेका थियौ । तै पनि तेस्रो दिन बिहानसम्म पनि जचाउन आउनेको भिड थियो । हामीलाई आकस्मिक बिरामीहरु हेर्नुपर्ला जस्तो लागेको थिएन तर हामीले ९ जना इमर्जेन्सी बिरामी पनि हेर्नुपर्‍यो जसमध्ये ३ जनालाई केही बेरको उपचार पछी भर्ना भएर थप उपचारका गर्न जिल्ला अस्पाताल रिफर गर्यौ भने बाँकी अरुले औषधी लिएर घर फर्किनुभयो । हामीले आफ्नो क्षमता अनुसार सक्दो सेवा दिने भनेर नै यहाँसम्म आएका थियौ र सक्दो गर्यौ । तसर्थ, यसलाई राम्रो नराम्रो, सफल असफल यहाँको समुदायले कसरी मुल्याङ्कन गर्नुहुन्छ त्यो नै समग्रतामा शिबिर कस्तो रह्यो भन्ने निचोड हुनेछ जुन मैले पनि थाहा पाउने अपेक्षा गरिरहेकोछु ।

२) एउटा यस्तो बुवा जसले हजुरहरु जस्ता समाजसेवी छोराछोरीको जन्म दिनुभयो, कसरी सम्झना गर्नुहुन्छ ?
 - यो शिबिर मेरो बुवा स्वर्गीय मैसर घर्ती मगरकै स्मृतिमा आयोजित प्रथम निशुल्क स्वास्थ्य शिबिर थियो । मैले यो शिबिर बुवालाई देखाउने गरी योजना बनाएको थिएँ तर दुर्भाग्य बस मेरो तेस्रो बर्षको सुरुवातमै बुवा स्वर्गे हुनुभयो । त्यो खबर जेठा दाजुले दिनुभयो । मैले आफुलाई सम्हाल्नै सकिन, बेस्सरी रोएँ । अर्को दिन म नेपाल आएँ । बाटोभरी आमाको निकै याद आयो । दुबैजना दाजु बिदेश हुनुहुन्थ्यो, दुबै जना दिदीहरु आफ्नो घर व्यबहार सुल्टाउदै फुर्सद थिएन । बुवा उता अस्पतालको शैयामा सन्तानलाई गुहार्दै प्राण त्याग्नु भएछ ।
उहाँ निकै आशावादी मान्छे हो र मृत्‍युलाई पनि सजिलै पचाउन सक्ने आँट थियो । उहाँले मलाई आफु बिस्तारै सन्चो हुँदै गैरहेकाले चिन्ता नगरेर पढाईमा ध्यान दिन गरेको अन्तिम आवाजहरु अझै मेरो कानमा ठोक्किन आउछन । 

 उहाँ स्वभावले मिलनसार हुनुहुन्थ्यो । सेवा उहाँको जीवन मार्ग थियो चाहे समाजसेवा होस् वा मानवसेवा । बगेर खेर गैरहेको पानीलाई सङाल्न एक्लै पोखरी खनेर गाउभरिका गाइभैसी र भेडाबाख्रालाई पानी खुवाउने ब्यबस्था गर्नुभयो । भारी बोकेर चद्न गाह्रो हुने दिस्कोलाई फोडेर सम्याउनुहुन्थ्यो, चिप्लिने बाटोलाई मिलाउनुहुन्थ्यो । बारीमा फलफुल र सागसब्जी लगाएर जसले खाए पनि धर्म हुने, पुण्य कमाइने मान्यता राख्नुहुन्थ्यो । अरुको कहिल्यै कुभलो नचिताउने बरु आफुले सकेको सहेर गुण लाउनुपर्ने कुरा गर्नुहुन्थ्यो । बुवाको धरातल र उचाइ हेर्दा अन्य पुरुषहरु सामान्य लागेर आउछन ।  मेरो लागि उहाँ एक अशल मान्छे र आदर्शवान बुवा हुनुहुन्छ जसको तुलना अरु कसैसँग हुनैसक्दैन ।  म यस्तो बुवाको भाग्यमानी छोरो हुँ जसको अनुपस्थितिमा पनि अझै सयौ मान्छे हाम्रो परिवारको खुशीको कामना गर्छन् र उहाँलाई सम्झेर आसुँ बगाउछन । 

३) धेरै मान्छेहरु गाउँभन्दा बाहिर अथवा सुगम ठाउँतिर गएपछि गाउँलाई भूल्ने गर्छन् तर तपाईं त सामाजिक कार्यको लागि गाउँतिरै फर्किनुभयो, यस्तो प्रेरणा कसरी प्राप्त भयो ?
- म कक्षा ५ सम्म जंकोटमै पढे र माबि माडीचौर, गोर्खा बोर्डिङ हुँदै काठमाडौंसम्म पुगे । त्यसपछी त झनै ५ बर्ष चाइनामै बिताउनुपर्यो । तर जुनदिन देखी म आफ्नो गाउँ, आफ्नो आमाबुवा र दौतरीहरुलाई छाडेर गएँ त्यसपछिका दिनहरुमा पनि कोही कहिल्यै टाढा भएनन । म जहाँ भए पनि कहिले काही नराम्रो सपना देखेर झस्किदै मध्यरातमा एक्लै तड्पिरहेको हुन्थे, कहिले रमाइरहेको हुन्थे । मैले कहिले काही फर्केर हेर्दा जती गाउँको नजिक आउन खोज्छु त्यती टाढा हुँदै गैरहेको जस्तो लाग्छ । झुपडी र गगनचुम्बी भवनहरु देखे, बसे । गाउँ शहर सबैतिर घुमे अनेक किसिमका मान्छेहरुसँग भेटे तर मेरो मनमा स्वार्थीपन कहिल्यै पलाउन सकेन । म दाङ झर्दा अब गाउँलाई बिर्सिन्छस , हामीलाई बिर्सिन्छस भन्ने साथीहरु अहिले आफ्नो पुरानो थलो जंकोट हो भन्नसम्म अप्ठ्यारो मान्छन । मैले आबश्यक परे सम्झिने नपरे बिर्सिने मेरो स्वभावले नै दिदैन । म अहिलेसम्म हरेक बिदाहरुमा मौका पाउनसाथ गाउँ आइरहेकोछु । गाउँको निश्चलता, मिलाप र मिजास अन्त कमै मात्र पाईन्छ । गाउँ र गाउँले प्रेमका मुहान हुन । जहाँ मेरो सालनाल गाडीएको भावनात्मक सम्बन्ध त छ नै पेशागत रुपमा पनि मेरो आवश्यकता गाउँमा छ । मैले काठमाडौंको वीर अस्पतालमा काम गर्दा जती सन्तुष्टि पाउथे त्यती सन्तुष्टि नर्भिक अस्पतालमा पाउथेन त्यसैले नै म अहिले आफ्नै अञ्चलमा नियुक्ती लिएर आएकोछु । मैले भेदभाव गर्न त खोजेको होइन तर साँच्चीकै दीन दुखीहरुलाई सेवा गर्न पाउदा भिन्नै आनन्द आउदोरहेछ । मेरो आमाको जीवन किसानीमै खर्चिनुभो, मेरी दिदीले अझै किसानी गर्नुहुन्छ, मेरो दाई, मेरो साथीहरु, मेरो आफन्तहरु सबै अझै पनि तल्लो बर्गमै छन जसले महँगो अस्पातलसम्म पुग्ने हैसियत राख्दैनन । त्यसैले मलाई सहज दंगले उहाँहरुले पाउनुपर्छ र म उहाँहरुको साझा सेवक बन्नुपर्छ भन्ने मेरो चाहना हो ।  

४) शिविर सञ्चालनको लागि जिल्ला अस्पताल रोल्पा र अन्य क्रियाशिल विभिन्न संघसंस्थाहरुको सहयोग कस्तो रह्यो ?
- हामीले जिल्ला अस्पतालसँग समन्बय गरेर नै गएका थियौ किन कि स्वास्थ्यसेवासँग सम्बन्धित कार्यक्रम भएको हुनाले त्यसो गर्नु जरुरी पनि थियो । जनस्वास्थ्यबाट निशुल्क बितरण गरिने केही औषधी पनि माग गरेका थियौ तर प्रकृयागत कारणले नमिल्ने रहेछ । पछी स्वास्थ्य चौकी जंकोटबाट माग फारम भरेर केही औषधी लिएका थियौ । आबश्यक जती  बाड्यौ र बाँकी चाँही फिर्ता गरिदियौ ।
तिलगंगा सामुदायिक आँखा अस्पताल अन्तर्गत सामुदायिक आँखा अस्पतालले पनि दुई दिन नै निशुल्क आँखा शिबिर सन्चालन गर्यो । हामीले जसरी सबै क्षेत्रबाट सहयोगको अपेक्षा गरेका थियौ, त्यो पायौ । त्यो पनि खुशीको अर्को पाटो हो ।

५) अब यस्तो खालको कार्यक्रम फेरिपनि हुन्छ या हुँदैन ?
- यसपालिको कार्यक्रमको आयोजना र ब्यबस्थापनको जिम्मा माडी जलजला युवा क्लव जंकोटले लिएको हो, बिशेष आर्थिक तथा प्राबिधिक सहयोग मेरी आमा श्रीमती मनमाया घर्ती मगरको हो । कार्यक्रम सम्पन्न भैसके पछी बिभिन्न प्रतिकृयाहरु आइरहेका छन । सबैले राम्रो कामको थालनी गर्यो भनिरहेका छन । म त अर्को पटक गर्दा अझै ब्रिहत रुपमै लानुपर्छ भन्ने पक्षमा छु त्यसैले नै ब्यानर र टिकेटमा पनि स्वर्गिय मैसर घर्ती मगरको स्मृतिमा आयोजित 'प्रथम' निशुल्क स्वास्थ्य शिबिर लेखिएकोछ ।

६) तपाईंको नजिकै रहेर शिविर सम्पन्न गर्नको लागि सहयोग गर्ने सहयोगी दाताहरुलाई कसरी सम्झनुहुन्छ ?
- मैले जुन उद्देश्यका साथ जजस्लाई प्रस्ताव राखे धेरैले सहयोग गर्नुभएकोछ । मैले केही औषधी कम्पनीहरुसँग पनि सहयोग मागे र उनिहरुले मिल्ने जती सहयोग गरेका पनि छन । केही औषधी किनेर पनि बाडिएकोछ । जजसले सहयोग गर्नु भएकोछ उहाँहरु सबैप्रती म क्रितज्ञ छु । 

७) अन्तमा, सनस्टार साप्ताहिक मार्फत् भन्नेपर्ने कुरा केही छन् कि ?
- शिक्षा र स्वास्थ्यले मानव जीवनमा प्रत्यक्ष सरोकार राख्दछन । यि कुराहरुलाई त्यती महत्व दिएको देखिदैन तर सनस्टार साप्ताहिकले यस्लाई बिशेष महत्वका साथ स्थान दिएरहेकोमा धन्यवाद दिन चाहन्छु साथै यो कार्यक्रम सम्पन्न गर्न सहयोग गर्नु हुने सबैमा बिशेष आभारी छु । 


नवीन लोचनमगर
कार्यकारी सम्पादक
*****************
देवी गुरुङ
सहसम्पादक
************
सनस्टार राष्ट्रिय साप्ताहिक
लिबाङ-६, रोल्पा

Friday, March 8, 2013

अनुरोध! शान्तिलाई

सयौको माझमा पनि बिरानोमा एक्लो छु म
हाँसी रहे झै गरे पनि आसुँ लुकाइ रुदैछु आज
हर्षित पार्न मनलाई भौतारिदैछु उनकै लागि
पर्खि पर्खि बसेकोछु फर्क मेरी शान्ती!

कोइ जादुगरले लायो कि मोहनी तिमीलाई
निष्ठुरी बनिकन छाडेर हिड्यौ मलाई
नदेखाउन अरुलाइ चाहेको जस्तो नानाभाँटी
रातदिन बिलापमा छु फर्की आउ है शान्ती ।  

पश्चिम पुगें लुम्बिनी भेटेन कोइ पनि
मध्य भ्याएँ स्वयम्भु र पशुपती घुमी
जहाँ धाएँ मनमा तिम्रै अभाव कान्ती
पूर्व लागें तिमीलाई पाउने आशमा शान्ती ।    

धेरै थिए साट्नु पर्ने कुराहरु जीवनका
सत्य थिए वाचाहरु झुटा होइनन यौवनका
सोध्न गएँ भ्रिकुटीलाई भेटिइन जानकी नि
सवै भन्छन मेरो लागि तिमी नै हौ रे शान्ती । 

बोलाए नि अरुले तिम्रो नाम चिच्याइ चिच्याइ
अङाल्न आतुर छु पिरतीको मान्द्रो बिछ्याइ
मौनतामा भित्र भित्रै तिम्रै याद झलझली
फूलमाला उन्न थाल्छु आउ है मेरी शान्ती ।
चाडै आउ है मेरो आँखाको ज्योति बनी
हुने छ संसार हराभरा नत्र खरानी
टद्पिदैछु एक्लै एक्लै तिम्रै नाम जपी
चौतारीमा कुर्दै हुन्छु आउ है प्यारी शान्ती
मेरी मनकी प्यारी शान्ती ।

११ भाद्र २०६१
थसिखेल, ललितपुर   




गाउँ र शहर


गाउँ भन्नु गाउँ हो
शहर भन्नु शहर नै
यही नै त छ भिन्नता ।

शहरको जननी हो - गाउँ
शहरीयाको पुर्ख्यौली हो - गाउँ
गाउँ सुसम्पन्न हो
शहर सुसज्जित हो
ए! मेरो साथी, आउ
हामी सँग-सँगै एउटा ठाउँ जाउँ ।

गाउँको त्रिष्णा मेट्नलाई
मैले कसरी शहर रोज्नुँ?   
यहाँ गाउँमा जस्तै
कहाँ हुनु - स्वच्छता
कहाँ देख्नु - सुन्दरता
कहाँ पाउनु - आत्मियता
धेरै नै भो गाउँ नगा’को पनि
ए मेरो साथी 
म त अचेल पाखे भाछु ।

ए शहरीया साथी!
गाउँ सजाउनलाई
जाउँ मसङै हिड उतैतिर ।
२८ मार्च, २०१२

धापासी, काठमाडौं

नव-जीवन


यसैलाई भन्दा हुन
चखेवाका जोडा-जोडी

टुसाहरु सङै
मन पलायो होला  
कोपिला हुँदै
प्रेम फुल्यो होला
यो सुघन्ध फैलियो

सन्तान मोह
पुष्टाको आश
बंशको निरन्तरता
चरम सुख हो कि!

असह्य पिडा भोग्नुछ
तर प्रसव रहर
जन्म दोधार
तर विश्वाश

जन्म्यो
खुशी भएँ
रोएन
छट्पटिएँ
जोडले रोयो
सबै हाँस्न थाल्यौं
बिपरित
तर कस्तो यो
पर्याय सम्बन्ध!

जनम - भय
मृत्यु - भय
अनौठो जीवन - मान्छेको
यही रैछ खुशीको चाङ    

०३ मे, २०१२

धापसी, काठमाडौं